وقتی قیمت بلیت تعجب‌برانگیز شد!

به گزارش روا 24 و به نقل از ایسنا، در چند سال اخیر اجرای پروژه‌های نمایشی بزرگ که عموما در ترکیب با موسیقی هستند، در تئاتر ایران رواج پیدا کرده و هر از چندی نمایشی با حضور چهره‌های شناخته‌شده و بعضا خوانندگان مشهور در قالب موسیقی نمایش اجرا می‌شود.

از آنجاکه قیمت بلیت کنسرت‌های موسیقی عموما از قیمت بلیت تئاتر بالاتر است، این پروژه‌ها هم معمولا قیمت بلیت‌شان با قیمت بلیت‌های رایج تئاتر فاصله دارد.

چنین آثاری عموما علاوه بر حضور پرشمار بازیگران شناخته‌شده و گروه بزرگ موسیقی، از دکورهایی عظیم استفاده می‌کنند و گاه حتی شاهد حضور حیوانات روی صحنه چنین نمایش‌هایی هستیم و حال آنکه معمولا این افزونه‌ها، چیزی به کیفیت این آثار اضافه نمی‌کند.

تجربه تماشاگرانی که به تماشای چنین آثاری نشسته‌اند، عموما بیانگر این نکته است که به رغم وجود زرق و برق بسیار، این آثار از نظر کیفیت، چیز بیش از دیگر نمایش‌های روی صحنه ندارند.

در مقطع فعلی که شهروندان ایرانی هر روز با افزایش قیمت بسیاری از کالاها رو به‌رو هستند، افزایش قیمت بلیت تئاتر آن هم پروژه‌های بزرگ موسیقی نمایش، دور از ذهن نیست ولی گاه سقف این افزایش، خارج از تصور عموم مخاطبان تئاتر است.

این روزها موسیقی نمایش «آرش» به کارگردانی علی سرابی در دست آماده‌سازی است. پروژه‌ای که جزو همین گروه پروژه‌های بزرگ موسیقی نمایش به شمار می‌آید و قرار است، روی صحنه برود.

انتشار خبرهایی درباره قیمت ۵ میلیون تومانی بلیت این نمایش در فضای رسانه‌ای و فضای مجازی موضوعی قابل تامل بوده و بر اساس پیگیری ایسنا از گروه اجرایی، قیمت بلیت این نمایش از حدود ۹۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود و تا حدود ۵ میلیون تومان شناور است.

گروه اجرایی معتقدند این شیوه قیمت‌گذاری، سبب می‌شود که عموم مخاطبان امکان دیدن این نمایش را داشته باشند.اما آنچه در این میان قابل توجه است، زنگ خطری است برای تئاتر کشور.

تئاتر همواره به عنوان هنری شناخته شده که عموم تماشاگران آن طبقه متوسط اجتماعی هستند. طبقه‌ای که در این سال‌ها تحت تاثیر شرایط اقتصادی خاص قرار گرفته است.

طبعا این طبقه اگر پیش‌تر فرصت تماشای چند نمایش در طول ماه را داشت، حالا باید تعداد این نمایش‌ها را محدودتر کند. همین موضوع سبب شد که در چند ماه اخیر راهکاری به عنوان فروش قسطی بلیت تئاتر از سوی سایت‌های فروش بلیت اندیشیده شود و به گفته مدیران سایت‌های فروش بلیت، با پاسخ مثبت تماشاگران هم همراه شده است.

اما هر بار که گروهی نمایشی، قیمت فروش بلیت را بالاتر از حد معمول می‌برد، زمینه را برای افزایش قیمت بلیت از سوی دیگر گروه‌ها نیز فراهم می‌کند تا جایی که قیمت‌های نجومی برای تماشای تئاتر به امری عادی تبدیل شود و در این بین طبق معمول، مخاطب است که باید متحمل هزینه شود.

احتمالا آن دسته از هنرمندان تئاتر که رویای تئاتر خصوصی را در سر می‌پرواندند، هرگز به این فکر نمی‌کردند که شرایط اقتصادی کشور نه تنها طی چند سال بلکه هر روزه چنان پیش برود که دیگر جایی برای حضور طبقه متوسط در هنری مانند تئاتر باقی نمی‌ماند.

از سوی دیگر، با شکل‌گیری تئاتر خصوصی، مسئولان حمایت خود را در زمینه تولید و حمایت از تئاتر کنار گذاشتند و ظاهرا حالا هم طبق اذعان صاحب‌نظران هیچ نظارت درستی بر قیمت‌گذاری بلیت آثار نمایشی ندارد که البته امری طبیعی است. وقتی دولت، حمایتی نمی‌کند چگونه می‌تواند نظارت کند.

در این نوشتار کوتاه و شتابزده نمی‌توانیم به بررسی تمام ابعاد این ماجرا بپردازیم اما در کنار گروه‌های اجرایی، نمی‌توان مسئولیت بخش دولتی را هم نادیده گرفت. یک گروه اجرایی بزرگ برای تامین هزینه‌های ساخت اثر خود ناچار است در سالنی بزرگ با اجاره‌بهای بالا روی صحنه برود و طبیعتا تنها راه حلی که پیش‌روی خود می‌بیند، افزایش قیمت بلیت است مانند فروشنده‌ای که با افزایش قیمت هر کالا، قیمت اجناس خود را بالا می‌برد.

بحث این نیست که دولت خود تهیه‌کننده تمام‌ قد تئاتر باشد اما با امکاناتی که در اختیار دارد، می‌تواند نقش تسهیل‌گری ایفا کند و زمینه را برای مشارکت نهادهای مرتبط فراهم آورد تا تهیه‌کننده خصوصی برای تامین هزینه‌های پروژه‌های بزرگ ناچار به اجرا در مکان‌هایی نباشد که اجاره بهای بسیار بالایی می‌طلبند.

بسیاری از نهادهای دولتی و غیردولتی، سالن‌هایی در اختیار دارند که عموما خاک می‌خورد یا نهایتا برای برگزاری همایش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد و حال آنکه بخش دولتی از طریق رایزنی با نهادهای دیگر می‌تواند این سالن‌ها را در اختیار گروه‌های هنری قرار بدهد.

این تنها بخش کوچکی از ابعاد این ماجراست و طبیعتا بررسی دیگر ابعاد این ماجرا نیازمند مجالی دیگر است.